کمال اوزتورک در این یادداشت، با ذکر خاطرهای از افطارهای باشکوه و داوطلبانه در مسجدالنبی، به تقابل میان ایثار اسلامی و خودخواهی جهان مدرن میپردازد. نویسنده معتقد است سفرههای افطار مدینه که در آن نژادها و ملیتهای گوناگون با محبتی وصفناپذیر از یکدیگر پذیرایی میکنند، تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه نمادی عمیق از تکافل اجتماعی و صلح درونی است. وی با ارجاع به «صحیفة المدینه» (منشور مدینه)، تأکید میکند که تمدن اسلامی از نخستین روزهای خود، پیشگام در تدوین قراردادهای اجتماعی و همزیستی مسالمتآمیز میان ادیان بوده است. در نهایت، نویسنده از ناتوانی مسلمانان در معرفی این فضایل و الگوهای اخلاقی به جهانیان انتقاد کرده و بازگشت به ارزشهای نبوی را ضرورتی برای نجات بشریت در عصر بحرانهای جهانی میداند.
باید حقیقت را گفت حتی اگر تلخ باشد؛ مبارزه برای فلسطین با وجود فداکاریها هنوز نتوانسته جلوی نسلکشی را بگیرد، اما این بدان معنا نیست که تلاشها بیثمرند. تظاهرات، اعتراضات هنرمندان و به رسمیت شناختن کشور فلسطین، نشانههای یک جنبش وجدانی و جهانیاند که آگاهی و فشار بر اسرائیل و حامیانش را افزایش دادهاند. گرچه اشغال ادامه دارد، اما شکستهای دیپلماتیک اسرائیل و آمریکا، تغییر نگرش جهانی و رشد نفرت از اسرائیل نوید آن را میدهد که این مبارزه طولانی، روزی به آزادی قدس و پیروزی عدالت خواهد انجامید.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل